☆ Trash Chique ☆ Vette auto's ☆ Sloopwerkzaamheden ☆ Achterklap ☆ Trashchique ☆

Het personeel van tegenwoordig

“Dank u, mevrouw, maar het hoeft echt niet. Laat het koetsje maar gewoon op stal, dan heeft Kobus ook eens een momentje rust. En het is heerlijk weer, kijkt u zelf maar. Ik ga gewoon lekker te voet naar de markt.” Ik kreunde zachtjes toen de meid het gordijn van mijn boudoir een stukje open schoof. Dat laatste vat sherry, gisterenavond met mijn goede vriend Schort IJsman, had er toch harder in gehakt dan gebruikelijk. Slapjes wuifde ik het wicht de deur uit, te vermoeid om haar er eens stevig met de karwats van langs te geven vanwege haar brutale praatjes. Naast me draaide Schort zich nog eens om en slikte een rochel weg.

Nu ben ik, zoals u weet, normaal gesproken niet zo pietluttig. Wat mij betreft steekt het niet op een uurtje en als zo’n meid het leuk vindt om even met haar leeghoofdige collegaatjes over niets te wauwelen, dan gaat ze haar gang maar. Zolang het diner op tijd geserveerd wordt, zult u mij niet horen. Maar zo tegen een uur of vijf begon ik me toch een tikje zorgen te maken. Want die avond stond er gevulde koalabeer met dillesaus op het menu en daar gaat toch aardig wat tijd en werk in zitten. Waar nog bij komt dat Schort erg nerveus wordt als hij pas laat kan gaan eten. De vorige keer kostte me dat het complete rosarium. Geen prettig vooruitzicht, zoiets.

Dus kuierde ik het bordes maar eens op om te zien of de meid er al aan kwam. Maar nee. In geen velden of wegen te bekennen. “Als ze dit keer weer stomdronken thuiskomt”, gromde ik woedend, “dan sta ik niet voor mezelf in.” Ik liep naar de disciplineschuur om het Andreaskruis, de touwen, de brandijzers en de hulpmiddelen te controleren. Ook stookte ik het vuur alvast maar eens op. Beter mee verlegen dan om verlegen, immers. En zo werd het al snel zeven uur, met nog steeds geen meid te bekennen.

Schort sliep gelukkig nog steeds zijn roes uit, toen de deurbel klingelde. En nog eens. En, verdorie nog aan toe, nog eens. “Wat is dit”, siste ik binnensmonds terwijl ik in arren moede zelf maar naar de hal liep. “Goed geld betalen voor een huishoudelijke staf en dan nog zelf in de benen moeten? Hier is het laatste woord nog niet over gezegd!” Ik haalde diep adem, telde tot tien en deed de deur open. Om oog in oog te staan met de veldwachter. Of, nu ja, oog in oog, hij had natuurlijk de blik bescheiden neergeslagen en zijn morsige pet in de hand. Zoals het hoort. Maar u begrijpt vast wat ik bedoel.

“Ehm, mevrouw, die meid van u”, stamelde hij met het zweet op zijn voorhoofd. Ik wachtte geduldig af maar het bleef stil, op het ongemakkelijke schuifelen van zijn voeten na. “Komaan man”, zei ik tenslotte, “voor de draad ermee. Wat heeft ze nu weer geflikt?” Hij trok ietwat groengeel weg en gebaarde achter zich, waar twee werklieden met een kruiwagen stonden. “Er is een ongeluk gebeurd”, wist de simpele ziel nog net uit te brengen. “Dit is wat er zo’n beetje over is.”

Ze was op de terugweg inderdaad aan de praat geraakt met wat vriendinnen, zo bleek. En dat liep al gauw uit op een paar glaasjes genever in de herberg, zodat de tijd begoin te dringen. Dus had de meid besloten de metro te nemen om niet te laat thuis te komen. En tja, in die metro was ze te grazen genomen door een horde zwaarlijvige huismoeders die daar al maanden rond zwierf omdat de dames niet door de controlepoortjes heen konden komen. Die krengen waren namelijk te smal. Met als gevolg dat de horde, toen de boodschappen eenmaal waren opgegeten, was vervallen tot kannibalisme.

“We betrapten ze halverwege”, slikte de veldwachter, “maar jammer genoeg was het toen al te laat. Waar zullen we de onderdelen neerleggen? Misschien kunt u er nog iets mee doen.”

Dus nu is de meid stuk. En mijn goede vriend Schort IJsman begint toch wel een tikje onrustig te woelen dus die zal zometeen wel wat te eten willen. Ik moest de cateraar maar eens bellen. En morgenochtend het bemiddelingsbureau. Misschien hebben ze nog wel een meid zonder benen in een rolstoel in de aanbieding. Die houden niet zo van frisse wandelingen in de prille lentezon, dus gaan ze misschien wat langer mee.

Fran├žine de Brancheville geb. Halbersma ☆ 28-03-2006 ☆ 21:18 ☆

Schort IJsman

Ik ga even een rondje biken, maar ik verheug me nu al op mijn gevulde koalabeer! Mmmmmmmm!

21:58 ☆ 28-03-2006

Fran├žine de Brancheville geb. Halbersma

Ai. Gevulde koalabeer zal niet meer lukken vanavond, vrees ik. Maar we hebben nog wel gegrilde meidenbil (twee zelfs) en vier halve hanen van de cateraar. Is dat wat? Ik hoop het maar.

22:05 ☆ 28-03-2006

Schort IJsman

Zo, terug. Waar is mijn gevulde beertje?

00:13 ☆ 29-03-2006

dick

hoi francine.
ik heb twee beenamputatie’s ik zit in een rolstoel, maar als ik er uit val, weet u mescien hoe ik er in moet komen.
groetjes dick de jong

19:19 ☆ 16-03-2007

Trash Chique

Trash Chique is een online magazine dat sinds 2003 een trouwe schare lezers een inkijk geeft in de ranzige wereld van de smerig rijken.
We hebben een paar van deze playboys en playgirls bereid gevonden om op (on)regelmatige tijden op het enige echte Trash Chique Weblog te schrijven zodat u, kwijlend, kunt reageren.

Artikelen

Archieven

Grote Dank

Natuurlijk ziet het Trash Chique Weblog er geweldig uit. Ja, die Vasilis van Gemert die kan dat wel, goede websites maken.